Στις υποθέσεις που αγγίζουν την οικογένεια, την επαγγελματική φήμη ή μια οικονομική διαφορά, το πιο εύθραυστο στοιχείο δεν είναι τα αποδεικτικά μέσα. Είναι η πληροφορία ότι κάποιος ζήτησε βοήθεια. Αυτό και μόνο μπορεί να αλλάξει ισορροπίες σε ένα σπίτι ή σε μια επιχείρηση, πολύ πριν συγκεντρωθεί οτιδήποτε χρήσιμο. Γι’ αυτό η εχεμύθεια δεν αντιμετωπίζεται ως τυπική δέσμευση στο τέλος της συνεργασίας, αλλά ως προϋπόθεση που ισχύει από το πρώτο δευτερόλεπτο της πρώτης κλήσης.
Η σειρά έχει σημασία: πρώτα η διακριτικότητα, ύστερα η δωρεάν και χωρίς δέσμευση συζήτηση, μετά ο έλεγχος νομιμότητας και σκοπιμότητας, έπειτα ο γραπτός σχεδιασμός και, στο τέλος, η παράδοση ενός φακέλου που μπορεί να διαβαστεί από δικηγόρο χωρίς να εκτεθεί κανείς τρίτος. Κάθε στάδιο έχει τους δικούς του κανόνες σιωπής.
Η πρώτη κλήση: εκεί κρίνεται αν η εμπιστευτικότητα είναι υπόσχεση ή συνήθεια
Η πρώτη επαφή είναι το πιο αποκαλυπτικό σημείο μιας συνεργασίας. Ο τρόπος που απαντά η γραμμή, οι ερωτήσεις που γίνονται —και κυρίως αυτές που δεν γίνονται— δείχνουν αν το γραφείο λειτουργεί με μέθοδο ή με εντυπώσεις. Σε μια σοβαρή πρώτη συνομιλία δεν ζητείται από τον ενδιαφερόμενο να αραδιάσει ονόματα τρίτων, διευθύνσεις ή λεπτομέρειες που δεν είναι απαραίτητες για να περιγραφεί το πρόβλημα. Η συζήτηση κρατιέται σε επίπεδο περιγραφής της κατάστασης και όχι καταγραφής προσωπικών δεδομένων που δεν έχουν ακόμη λόγο ύπαρξης.
Πρακτικά, η διακριτικότητα ξεκινά από το κανάλι επικοινωνίας. Το γραφείο του Πέτρου Δρόλια δίνει σταθερή γραμμή 24/7 στο 210 321 2200, κινητό στο 699 321 2200, e-mail στο [email protected], καθώς και WhatsApp και Viber, ώστε ο ενδιαφερόμενος να επιλέξει τον τρόπο που τον εκθέτει λιγότερο. Η πρώτη συζήτηση είναι δωρεάν, εμπιστευτική και χωρίς υποχρέωση — μια διευκρίνιση που δεν είναι εμπορική χειρονομία, αλλά ουσιαστική: κανείς δεν δεσμεύεται πριν καταλάβει τι είναι εφικτό και νόμιμο.
Στο πρώτο αυτό στάδιο εμφανίζονται και τα δύο άκρα που πρέπει να αποφεύγονται. Από τη μία, οι βεβαιότητες του τύπου «όλα θα βρεθούν». Από την άλλη, η αόριστη διακριτικότητα που κρύβει ασάφεια ως προς το ποιος χειρίζεται την υπόθεση και με ποια άδεια. Ένας αδειοδοτημένος επαγγελματίας δεν διστάζει να δείξει τα στοιχεία του: η άδεια φέρει αριθμό Αρ. Αδείας 4891/7/1/90-δ’ και η πρακτική του συγκεκριμένου γραφείου ξεκινά από τις αρχές της δεκαετίας του 1990. Το να ζητήσει κανείς να δει την άδεια στην πρώτη συνάντηση δεν είναι δυσπιστία· είναι ο στοιχειώδης έλεγχος που προστατεύει και τις δύο πλευρές.
Εξίσου κρίσιμο είναι τι δεν συμβαίνει στην πρώτη κλήση. Δεν δίνονται υποσχέσεις για αποτελέσματα, δεν προτείνονται μέθοδοι που ακούγονται εντυπωσιακές αλλά είναι παράνομες, δεν ζητείται πρόσβαση σε λογαριασμούς ή συσκευές τρίτων. Η εχεμύθεια, άλλωστε, δεν έχει καμία αξία αν εξαγοράζεται με πρακτικές που αργότερα δεν θα αντέξουν σε έλεγχο. Από το πρώτο λεπτό, η συζήτηση για το τι μπορεί να γίνει είναι ταυτόχρονα και συζήτηση για το τι δεν θα γίνει ποτέ.
Από την πρώτη δωρεάν συζήτηση στον γραπτό σχεδιασμό: η εχεμύθεια γίνεται διαδικασία
Όταν η επαφή περάσει από το τηλέφωνο στη συνάντηση, η διαχείριση της εμπιστευτικότητας γίνεται οργανωτική υπόθεση. Στο γραφείο της Αιόλου 104, στα 105 64, λίγα λεπτά με τα πόδια από το μετρό του Ομώνυμου, τα ραντεβού κλείνονται με τρόπο ώστε οι εντολείς να μη συναντιούνται μεταξύ τους στον ίδιο χώρο και στον ίδιο χρόνο. Για όσους προτιμούν να μην περάσουν καθόλου από κεντρικό σημείο, η πρώτη συζήτηση μπορεί να γίνει τηλεφωνικά, με βιντεοκλήση ή σε ουδέτερο σημείο. Η Αθήνα και ολόκληρη η Αττική καλύπτονται από αυτό το γραφείο —από το κέντρο και τα βόρεια προάστια έως τα νότια, τα δυτικά, τα ανατολικά και τον Πειραιά— χωρίς αυτό να σημαίνει ότι ο εντολέας πρέπει να εμφανιστεί σε δημόσιο χώρο για να ξεκινήσει η διαδικασία.
Το δεύτερο βήμα είναι ο έλεγχος νομιμότητας και σκοπιμότητας. Κάθε υπόθεση εξετάζεται ως προς το έννομο συμφέρον και τον σκοπό: τι ζητά ο εντολέας, γιατί το ζητά, τι θα το κάνει. Εδώ η ειλικρίνεια είναι μέρος της εχεμύθειας, γιατί μια απάντηση «αυτό δεν γίνεται νόμιμα» γλιτώνει τον εντολέα από κόστος, από εκτεθειμένα δεδομένα και από υλικό που δεν θα σταθεί ενώπιον δικαστηρίου. Οι γραμμές είναι σαφείς: δεν γίνονται υποκλοπές ή μαγνητοφωνήσεις κατ’ άρθρο 370Α του Ποινικού Κώδικα, δεν διαβάζονται μηνύματα ή λογαριασμοί ενηλίκων τρίτων, δεν τοποθετούνται κρυφά GPS ή λογισμικά σε ξένο όχημα ή κινητό, δεν αποκτώνται τραπεζικά, τηλεφωνικά ή φορολογικά αρχεία τρίτων, δεν γίνονται εγγραφές σε ιδιωτικούς χώρους. Το Σύνταγμα, στο άρθρο 19 και ειδικά στην παράγραφο 3, και το πλαίσιο των GDPR (EE) 2016/679 και ν. 4624/2019 δεν είναι διακοσμητικές αναφορές· καθορίζουν τι μπορεί να χρησιμοποιηθεί.
Η δουλειά ενός ιδιωτικός ερευνητής κρίνεται ακριβώς σε αυτή τη ζώνη: στη μέθοδο που παράγει υλικό ανθεκτικό σε νομικό έλεγχο, χωρίς να εκθέτει αδικαιολόγητα πρόσωπα. Γι’ αυτό, πριν ξεκινήσει οποιαδήποτε εργασία πεδίου, ο εντολέας λαμβάνει γραπτό σχέδιο δράσης και εξατομικευμένη γραπτή κοστολόγηση. Δεν υπάρχει τιμοκατάλογος με σταθερές τιμές, επειδή δύο υποθέσεις δεν μοιάζουν ποτέ: διαφέρουν η διάρκεια, η γεωγραφία, ο αριθμός των συνεργατών και το υλικό που απαιτείται. Το σχέδιο είναι ταυτόχρονα εργαλείο ελέγχου και εγγύηση ορίων: ο εντολέας γνωρίζει εκ των προτέρων ποιος θα ασχοληθεί, με ποιο σκοπό και μέχρι πού.
Εδώ υπεισέρχεται και το πλεονέκτημα της προσωπικής διαχείρισης. Με περισσότερα από 30 χρόνια εμπειρίας και πάνω από 1.500 υποθέσεις σε 14 χώρες, η υπόθεση χειρίζεται προσωπικά, με δίκτυο συνεργατών στην Ελλάδα και το εξωτερικό. Στην πράξη, λιγότερα χέρια σημαίνουν λιγότερα σημεία διαρροής. Οι ενημερώσεις δίνονται σε συμφωνημένα σημεία της έρευνας και, αν τα δεδομένα αλλάξουν, το σχέδιο προσαρμόζεται — πάντα εντός των ίδιων νομικών ορίων.
Η παράδοση του φακέλου: το τέλος της έρευνας δεν είναι το τέλος της διακριτικότητας
Τι περιέχει —και τι δεν περιέχει— ο φάκελος
Ο φάκελος παραδίδεται σε έντυπη ή ηλεκτρονική μορφή και είναι γραμμένος με τρόπο που να μπορεί να αξιολογηθεί από δικηγόρο. Περιλαμβάνει χρονολόγιο με ημερομηνίες, τόπους και σαφή διάκριση ανάμεσα στα τεκμηριωμένα γεγονότα και στις εκτιμήσεις. Οι παρατηρήσεις γίνονται σε δημόσιους χώρους, το φωτογραφικό ή οπτικοακουστικό υλικό προέρχεται αποκλειστικά από δημόσιους χώρους, ενώ η έρευνα σε δημόσιες πηγές και μητρώα τεκμηριώνεται με ημερομηνία και πηγή. Ό,τι δεν μπορεί να αποδειχθεί δεν παρουσιάζεται ως απόδειξη· καταγράφεται, αν χρειάζεται, ως ερώτημα προς διερεύνηση.
Εξίσου σημαντικό είναι τι δεν μπαίνει στον φάκελο. Δεν ενσωματώνονται υλικά που αποκτήθηκαν παράνομα, δεν αντιγράφονται αρχεία τρίτων, δεν περιγράφονται ιδιωτικές στιγμές που δεν αφορούν το αντικείμενο της υπόθεσης. Η αρχή της ελαχιστοποίησης δεδομένων του GDPR (EE) 2016/679 και του ν. 4624/2019 δεν είναι γραφειοκρατική λεπτομέρεια: περιορίζει την έκταση της έκθεσης και για τον ίδιο τον εντολέα, ο οποίος μπορεί να κληθεί να εξηγήσει πώς βρέθηκε στο χέρια του το υλικό.
Η στιγμή της παράδοσης και η σιωπή που ακολουθεί
Η παράδοση γίνεται με τρόπο που δεν εκθέτει τον παραλήπτη, συχνά παρουσία ή μέσω του δικηγόρου του, ο οποίος και αποφασίζει πώς θα αξιοποιηθεί το υλικό. Ο ερευνητής δεν προδικάζει τι θα δεχθεί το δικαστήριο και δεν υπόσχεται εκβάσεις· αυτό που εγγυάται είναι η αλυσίδα τεκμηρίωσης και η νομιμότητα του τρόπου με τον οποίο συγκεντρώθηκε το κάθε στοιχείο. Το άρθρο 19 παράγραφος 3 του Συντάγματος είναι σαφές: αποδεικτικά μέσα που αποκτήθηκαν με παραβίαση της μυστικότητας των επικοινωνιών δεν λαμβάνονται υπόψη. Ένας φάκελος που δεν στέκεται νομικά δεν είναι απλώς άχρηστος — είναι επικίνδυνος.
Και μετά την παράδοση; Η υποχρέωση σιωπής δεν λήγει με το κλείσιμο του φακέλου. Το γραφείο δεν δημοσιοποιεί υποθέσεις, δεν τις χρησιμοποιεί ως διαφήμιση και δεν μοιράζεται στοιχεία με τρίτους πέραν όσων ορίζει ο νόμος ή όσων έχει εγκρίνει ο εντολέας. Η εχεμύθεια από την πρώτη κλήση έως την παράδοση δεν είναι διαδικαστικός κύκλος που ολοκληρώνεται, αλλά σταθερή συνθήκη: όσοι εμπλέκονται σε μια υπόθεση —ιδιώτες και οικογένειες, επιχειρήσεις, δικηγόροι, ασφαλιστικές εταιρείες, ναυτιλιακές— γνωρίζουν ότι η αξιοπιστία ενός επαγγελματία μετριέται τελικά σε αυτά που δεν είπε ποτέ.
